W górnej części jest delikatnie oszroniony, w dolnej delikatnie włókienkowaty. Miąższ Białawy i mięsisty, tylko w dolnej części trzonu żółtawy i włóknisty. Zapach kwaskowaty. Cechy mikroskopowe Zarodniki z mało wydatnymi guzkami, 8–12 × 6–8 µm. Podstawki o wymiarach 25–30 × 8–11 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy 40–70 × 15–22(–32) µm, cienkościenne, zazwyczaj z kryształkami na szczycie.
Występowanie i siedlisko Strzępiak włóknisty występuje w Europie i Ameryce Północnej. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano tylko 3 stanowiska. Więcej stanowisk i bardziej aktualnych podaje internetowy atlas grzybów. Strzępiak włóknisty znajduje się w nim na liście gatunków chronionych i rzadkich.
Grzyb mikoryzowy. Występuje zwłaszcza w górskich lasach pod świerkami, ale także pod bukami.
Gatunki podobne Strzępiak włóknisty jest dość łatwy do odróżnienia od innych strzępiaków. Wyróżnia się stosunkowo dużym kapeluszem, białawym zabarwieniem, prawie gładką powierzchnią oraz jej śluzowaceniem podczas deszczu.
Przypisy Władysław Wojewoda, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003,
Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990,
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski