Magazyn Rolling Stone z sierpnia 1972 r., w nawiązaniu do stylu glam rocka określa zjawisko tak: „Nowy «macho» transwestytyzm, zwany wulgarnie «gender fuck», to ciekawa satyra kobiecej impersonacji – sukienki, buty na obcasach, wyrazisty make-up i brody”.
Gender bending w praktyce Parodia i przesada są często wykorzystywane do przekraczania ról płciowych, zazwyczaj w celu ujawnienia ich sztuczności. Na przykład osoba angażująca się w gender bending może celowo wyolbrzymiać konwencjonalne pojęcia kobiecości lub męskości. Gender bending można również wykonywać poprzez cross-dressing i androgynię, pokazując sztuczność binarności płciową poprzez oddzielenie ekspresji od płci biologicznej. W ten sposób gender bending protestuje przeciwko esencjalizmowi płci. Czyni to nie tylko poprzez nienormatywny wygląd, ale także przez kwestionowanie normatywnych ról płciowych, cech lub zachowań – na przykład jednostka o kobiecym ciele może być celowo asertywna i nieopiekuńcza, aby rzucić wyzwanie idei tradycyjnej kobiecości. Gender bending opiera się na teorii performatywności płci: rozumieniu płci jako performance. Performować można poprzez fizyczną prezentację (np. odzież, włosy, makijaż i drugorzędne cechy płciowe), a także zachowanie.