3 maja 1918 roku Norwid-Kudło wykonał loty pokazowe w Bobrujsku podczas uroczystej defilady jednostek Korpusu. Pod koniec maja 1918 roku, wobec groźby przejęcia samolotów Oddziału przez Rosjan, chorąży Norwid-Kudło spowodował katastrofę swego samolotu.
Przedostał się do Polski i 15 grudnia 1918 roku wstąpił do polskiego lotnictwa. Od 15 grudnia 1918 roku do 31 stycznia 1919 roku przeszedł przeszkolenie na lotnisku mokotowskim, 22 lutego został skierowany na dalsze szkolenie na Ławicę. 6 lutego 1919 roku, dekretem Naczelnego Wodza, został mianowany pilotem i 10 marca skierowany do służby w 2 Wielkopolskiej eskadrze lotniczej. 1 kwietnia 1919 roku został mianowany jej dowódcą i wyruszył z nią na front wielkopolski. W lipcu 1919 roku dowodzona przez niego eskadra została skierowana na front w rejon Mińska. Brał udział w lotach bojowych, osłaniał samoloty wykonujące bombardowania obiektów wojskowych w Mińsku. Z powodu strat wśród sprzętu i załóg pod koniec lipca por. Norwid-Kudło i sierż. Antoni Smętkowski byli jedną z dwóch załóg wykonujących loty w 13 eskadrze. 1 kwietnia 1920 roku został awansowany na stopień kapitana.