Pierwszy odcinek, do Michaelisstraße (dzisiejszej ulicy Nowowiejskiej), wytyczony został w roku 1900, a w 1912 Piastowską przedłużono do Danzigerstraße (dziś też noszącej adekwatną nazwę ulicy Gdańskiej). Zabudowa ulicy przebiegała etapami do lat 30. XX wieku. Południowy odcinek ulicy (aż do Fürstenstraße, dzisiejszej ul. Grunwaldzkiej) legł w gruzach w 1945 podczas budowy przez Niemców lotniska na osi placu Grunwaldzkiego, ale pozostałe budynki wyszły z oblężenia Festung Breslau w stanie pozwalającym na ich wyremontowanie, dzięki czemu zachowały się do dziś zarówno secesyjne kamienice z jej środkowego odcinka, zbudowane w latach 1901–1905 (np. nr 23 i 25), jak i modernistyczne bloki na odcinku północnym, zrealizowane w latach 1926–1928 (m.in. nr 41–47 wg projektu T. Effenbergera z 1926 r. i nr 56–58 zaprojektowane przez L. Moshamera z 1928 r.).
Południowy odcinek ulicy Piastowskiej (od placu Grunwaldzkiego do ul. Grunwaldzkiej) pozostał po wojnie przez długi czas niezabudowany. Dopiero w 1965 wzniesiono dom studencki „Dwudziestolatka” po wschodniej stronie ulicy (Piastowska 1–13), a w 2007 – centrum handlowo-rozrywkowe Pasaż Grunwaldzki po jej zachodniej stronie.