Kodeks postępowania cywilnego – rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 29 listopada 1930 regulujące polskie postępowanie cywilne.
Tworzenie kodeksu Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, na terenach przyłączonych do państwa obowiązywały trzy różne procedury cywilne: niemiecka, rosyjska i austriacka. Choć wszystkie opierały się na powstałym w 1806 roku francuskim kodeksie postępowania cywilnego, to posiadały znaczne różnice w kwestii min. dowodów, roli sędziego czy środków odwoławczych. Rodziło to konieczność opracowania własnego kodeksu, którego zalążek wydała w 1917 roku Tymczasowa Rada Stanu Królestwa Polskiego jako „Przepisy przechodnie do ustawy postępowania cywilnego”.
Opracowanie kodeksu powierzono powołanej w 1919 roku Komisji Kodyfikacyjnej. Przy jego powstaniu udział mieli wybitni prawnicy i teoretycy prawa, min. Tadeusz Dziurzyńsnki, Franciszek Ksawery Fierich, Leon Petrażycki, Fryderyk Zoll. Już w 1921 roku pojawiły się pierwsze projekty kodyfikacji, które z uwzględnianiem proponowanych zmian zostały ostatecznie ogłoszone przez Ministerstwo Sprawiedliwości 29 listopada 1930 roku. Dwa lata później ogłoszono go w tekście jednolitym i dokonano w nim pewnych zmian.