Początkiem procesu cywilnego był wniesiony pozew, kończył się on natomiast wydaniem wyroku. Jako dowody służyły dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny, przesłuchania stron. Postępowanie miało charakter dwuinstancyjny. Istniała możliwość wniesienia apelacji do sądu II instancji lub kasacji do Sądu Najwyższego. System procesowy charakteryzował się fiskalizmem i dużymi kosztami. Powodowało to niemożność uiszczenia ich przez osoby niezamożne, co zostało rozwiązane przez instytucję prawa ubogich, która zwalniała je z kosztów sądowych.
Stosowanie kodeksu Kodeks poddany został nowelizacji, która nastąpiła w 1938 roku na mocy dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej o „usprawnieniu postępowania sądowego”. Wprowadzone do kodeksu zostały zmiany dotyczące właściwości sądów grodzkich i dopuszczalności skargi kasacyjnej. Jednakże powodowały one pogorszenie sytuacji procesowej osób niezamożnych i ograniczenie kontroli instancyjnej.
Po drugiej wojnie światowej kodeks ulegał licznym nowelizacjom mającym na celu dostosowanie go do ustroju państwa komunistycznego.