Ostrza oszronione. Trzon Wysokość 1,5–7 cm, grubość 0,2–0,1 cm, walcowaty, czasami wygięty, z obrzeżoną bulwką. Powierzchnia delikatnie włókienkowata, w bulwce różowa, u szczytu biała i oszroniona. Miąższ W kapeluszu mięsisty, po uszkodzeniu w trzonie i pod skórką różowiejący, w trzonie rdzawo czerwieniejący. Młode owocniki o zapachu owocowym, starsze o zapachu spermy. Smak łagodny. Cechy mikroskopowe Zarodniki migdałkowate z dzióbkiem, gładkie, 9,5–12,5(–15) × 6–7 µm. W kapeluszu i w szczytowej części trzonu występują grubo wrzecionowate lub buteleczkowate metuloidy o wymiarach 15–75 × 10–15 µm. Mają dość grubą ścianę, żółknącą pod działaniem KOH.
Występowanie i siedlisko Strzępiak czerwieniejący występuje w Europie i Ameryce Północnej. Jest pospolity w bukowych lasach w Górach Bukowych na Węgrzech. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano 5 stanowisk. Bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Strzępiak czerwieniejący zaliczony w nim jest do grzybów chronionych i zagrożonych.
Grzyb mykoryzowy. Rośnie na ziemi, w lasach liściastych i mieszanych, głównie na podłożu wapiennym. Owocniki od lata do jesieni.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strzępiakowate