thumb|Portret Jana Długosza namalowany przez Walerego Eljasza-Radzikowskiego (1889) thumb|Portret Jana Długosza z XVIII wieku thumb|Jan Długosz, reprodukcja obrazu Antoniego Gramatyki thumb|Łaciński rękopis „Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae” z lat 1464–1480 thumb|Długosz nauczający synów Kazimierza Jagiellończyka – reprodukcja obrazu Floriana Cynka na pocztówce (1927-1934) thumb|upright|Epitafium w Kościele na Skałce Jan Długosz herbu Wieniawa (; ur. 1415 w Brzeźnicy, zm. 19 maja 1480 w Krakowie) – polski historyk, kronikarz, twórca dzieła Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, duchowny, geograf, pierwszy heraldyk polski, dyplomata; wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka, posiadał przywilej kreacji notarialnej.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej w 1415 roku w Brzeźnicy. Był synem Jana Długosza z Niedzielska, uczestnika bitwy pod Grunwaldem, który otrzymał później starostwo nowokorczyńskie. Jego matka zmarła, kiedy młody Jan miał kilka lat. Miał jedenastu braci, z których wszyscy nosili imię Jan, oraz kilka sióstr. Po przeprowadzce rodziny do Nowego Korczyna, uczęszczał tam do szkoły parafialnej, gdzie uczył się łaciny i został przeznaczony do stanu duchownego. W 1428 roku wyjechał na studia do Akademii Krakowskiej, gdzie zafascynował się twórczością Wincentego Kadłubka.