W 1989 wybrano go deputowanym do Parlamentu Europejskiego z listy Demokracji Proletariatu, przystąpił do grupy zielonych. Był m.in. wiceprzewodniczącym Delegacji do Wspólnej Komisji Parlamentarnej ds. Europejskiego Obszaru Gospodarczego (1989–1994), należał też m.in. do Komisji ds. Rozwoju i Współpracy. W 1992 wybrano go do Izby Deputowanych z listy Odrodzenia Komunistycznego (z mandatu zrezygnował już w lipcu tego samego roku). W 1994 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję do Europarlamentu z ramienia RC. W tym samym roku założył i został prezesem organizacji Associazione Obiettori Nonviolenti (AON). Sprawował też funkcję asesora we władzach gminy Genzano di Roma.
We wrześniu 2019 ogłoszono jego ponowne przyjęcie do stanu duchownego. 20 października odprawił pierwszą mszę po powrocie do kleru. Zmarł siedem dni później po długiej chorobie.
Przypisy
Kategoria:Politycy Demokracji Proletariatu Kategoria:Politycy Odrodzenia Komunistycznego Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy Kategoria:Włoscy działacze społeczni Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji Kategoria:Włoscy zakonnicy Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Zmarli w 2019