Włodzimierz Ley (ur. 27 września 1911 w Horyszowie Polskim, zm. 24 stycznia 1991 w Warszawie) – żołnierz, funkcjonariusz MO (podpułkownik).
Życiorys Urodził się w rodzinie Archipa i Zofii Ley. Od czerwca 1943 był żołnierzem 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki (chorąży, zastępca dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych, 5 kompania, 3pp.). Ranny i kontuzjowany 13 października 1943 pod Trygubowem. Brał udział w bitwie pod Lenino. Od kwietnia 1944 w stopniu podporucznika (następnie kapitana), zastępca dowódcy 10 pp. ds. polityczno-wychowawczych.
W sierpniu 1944 skierowany do służby w MO. W okresie od 1 września 1944 roku do 31 grudnia 1947 roku brał udział w walce z „bandami i reakcyjnym podziemiem”. Był kolejno adiutantem Komendanta Głównego MO w Warszawie (od 1 września 1944), komendantem KW MO w Olsztynie (od 3 lipca 1945), komendantem KW MO w Łodzi (od 15 marca 1946), komendantem KW MO w Bydgoszczy (od 20 stycznia 1951). Przed październikiem 1945 uzyskał awans na stopień majora, a w 1954 awansował do stopnia podpułkownika. W okresie od 31 października do 7 grudnia 1954 był do dyspozycji komendanta KG MO w Warszawie.