W okresie pracy w seminarium był jednocześnie współpracownikiem "Ateneum Kapłańskiego".
W czasie okupacji niemieckiej wykładał na kompletach i w Seminarium Duchownym Księży Marianów w Warszawie. W 1945 powrócił do Włocławka i od kwietnia podjął wykłady z logiki i historii filozofii w reaktywowanym seminarium. Od marca 1946 roku prowadził wykłady z logiki na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a od listopada tegoż roku podjął wykłady z metodologii na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracował również w "Ateneum Kapłańskim" w dziale recenzji i sprawozdań.
W 1952 roku otrzymał tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po aresztowaniu przez Urząd Bezpieczeństwa ks. Antoniego Słomkowskiego, został wybrany na rektora, którym był do października 1956 roku. Po utworzeniu w 1954 roku Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie został jej profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Psychologii Teoretycznej i Eksperymentalnej. W 1956 roku zrezygnował z pracy w KUL-u i przeniósł się na stałe do Warszawy. W latach 1965–1972 był rektorem ATK. Związany z ruchem księży patriotów. Kanonik Kapituły Katedry Włocławskiej.
Zmarł 4 sierpnia 1995 w Warszawie.