W pierwszych dniach listopada 1942 z Ciepielowa, gdzie odbywał rekonwalescencję po postrzale w Rożkach, do Radomia przyjechał „Bill”. Zachowując zasady pracy konspiracyjnej najpierw udał się do punktu kontaktowego. Podczas spotkania z łączniczkami był przekonywany do powrotu do Ciepielowa. Postanowił jednak sprawdzić, czy w jego mieszkaniu palą się światła świadczące o obecności domowników. Późnym wieczorem, w towarzystwie łączniczki, Stefanii Dobijówny ps. „Lena” udał się na ulicę Wałową, gdzie został rozpoznany przez obserwujących dom agentów Gestapo. „Lena” została aresztowana, natomiast „Bill”, ostrzeliwując się, uciekł w kierunku Rynku. Osaczony, podjął nieskuteczną próbę samobójczą. Natychmiast został przewieziony do szpitala wojskowego przy ul. Narutowicza. Po ponad trzech tygodniach leczenia został przekazany policji bezpieczeństwa. Wycieńczony fizycznie i załamany psychicznie podczas przesłuchań został poddany torturom. Nic nie wskazuje, by jego zeznania doprowadziły do aresztowań mieszkańców Radomia (prawdopodobnie przekazywał jedynie dane osób nieżyjących). Podał jednak dane rodzin z Przysuchy, Ciepielowa i innych miejscowości, w których ukrywał się po strzelaninie w Rożkach.