W sprawie Grenlandii, głównego wyzwania Norwegii w polityce zagranicznej na początku lat 30. XX wieku, Braadland i premier Kolstad należeli do bardziej umiarkowanego skrzydła. Braadland był zbyt dyplomatą, aby wspierać polityków w rządzie i poza nim, którzy twierdzili, że Norwegia powinna zająć Grenlandię, aby zapobiec panowaniu Danii w tym kraju. Kiedy w czerwcu 1931 roku dokonała się prywatna norweska okupacja wschodniej Grenlandii, Kolstad oraz Braadland podjęli próbę negocjacji z Danią. Ponieważ nie przyniosły one skutku, presja polityczna wzrosła do poziomu, w którym obaj w 1932 roku nie widzieli innego rozwiązania niż norweska deklaracja okupacji. W 1933 roku Norwegia przegrała sprawę przed Międzynarodowym Trybunałem w Hadze.
Pełnienie obowiązków premiera Kiedy premier Kolstad zachorował zimą 1932 roku, Braadland pełnił dwukrotnie funkcję premiera: Od 1 lutego 1932 do 29 lutego 1932. Następnie wyjechał do Genewy, dlatego obowiązki premiera oraz ministra spraw zagranicznych przejął do 10 marca 1932 minister Edukacji i Kościoła Nils Trædal. Po powrocie do Norwegii 10 marca 1932 roku przejął ponownie obowiązki ministra spraw zagranicznych oraz p.o.