Kinematografia amerykańska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Stanów Zjednoczonych, należy do najstarszych i najbardziej wpływowych kinematografii świata. Jej historia sięga 1891 roku, kiedy Thomas Edison opatentował kinetograf, a pierwsze studio filmowe powstało w New Jersey już dwa lata później. Na przestrzeni kolejnych dekad centrum produkcji filmowej przeniosło się na Zachodnie Wybrzeże, gdzie w Los Angeles ukształtowało się Hollywood z systemem wielkich wytwórni, zwanych „Wielką Piątką”. Epoka kina niemego wydała takich artystów jak D.W. Griffith, Charlie Chaplin czy Buster Keaton, a jej kres przypieczętował sukces filmu dźwiękowego.
Kolejne dekady przyniosły burzliwe przemiany artystyczne, technologiczne i społeczne. Lata 30. i 40. upłynęły pod znakiem kina gatunkowego – musicalu, horroru, komedii i kryminału – oraz estetyki noir, która odzwierciedlała napięcia okresu II wojny światowej i zimnej wojny. W latach 50. Hollywood musiało stawić czoła konkurencji telewizji i makkartyzmowi, podczas gdy lata 60. i 70. przyniosły rozkwit kina autorskiego i kontrkultury, a pokolenie Nowego Hollywood – z Francisem Fordem Coppolą i Martinem Scorsese na czele – na nowo zdefiniowało język filmowy. Równolegle rozwijał się nurt blockbusterów zapoczątkowany przez Stevena Spielberga i George’a Lucasa.