Ponieważ jakość nagrania dźwiękowego pozostawiała wówczas wiele do życzenia (z czym próbowano sobie radzić, umieszczając mikrofony blisko postaci lub poprzez dubbing w postprodukcji), przejściowo spadł poziom artystyczny amerykańskich filmów fabularnych; dominowały bardziej statyczne ustawienia kamer, a punkt ciężkości przesunięto z komunikowania obrazem na wartkie dialogi. Aktorzy kina niemego, którzy nie opanowali dykcji i nowego stylu gry, stracili możliwość dalszej kariery, jak na przykład Keaton czy Fairbanks.
Kino gatunkowe mały|Plakat do filmu Ulica szaleństw (1933), demonstrujący jedną z popisowych scen choreograficznych z filmu