Chociaż siły zostały połączone, to miały różne priorytety: Brytyjczycy uważali, że obrona terytorium Singapuru i wschodnich wejść na Ocean Indyjski (droga do Cejlonu Brytyjskiego oraz Indii Brytyjskich) jest najważniejsza, Amerykanie i Australijczycy nie chcieli całkowitej penetracji Azji Południowo-Wschodniej, która pozbawiłaby ich baz niezbędnych do każdej poważnej kontrofensywy. Jedynie Holendrzy uznawali Jawę i Sumatrę, „drugą ojczyznę, w której handlowali i mieszkali przez ponad trzy stulecia”, za najważniejsze miejsce do obrony.
Połączone siły nie były w stanie powstrzymać ani nawet spowolnić Japończyków z powodu ich znacznej przewagi liczebnej; aby stawić czoła atakującym japońskim siłom morskim ABDA mogła wykorzystać luźny zbiór jednostek pływających zebranych ze wszystkich dostępnych formacji, w tym z rozbitej amerykańskiej Floty Azjatyckiej (wycofanej po upadku Filipin), kilku brytyjskich i australijskich okrętów oraz holenderskich jednostek, które wcześniej stacjonowały w Indiach Wschodnich. Główne siły obejmowały dwa okręty-bazy wodnosamolotów (USS „Langley” i USS „Childs”), dwa ciężkie krążowniki (USS „Houston” i HMS „Exeter”), siedem lekkich krążowników (Hr.Ms. „De Ruyter”, Hr.Ms. „Java” i Hr.Ms.