Zmian się nie doczekano, pomimo dokładnego opracowania projektu ustawy przez Komisję Wniosków Ustawodawczych rok później. Nowelizujące rozporządzenie, wydane w 1932 roku przez Prezydenta Ignacego Mościckiego, jedynie dokonywało kosmetycznych zmian w sposobie działania Trybunału i zarazem wycofywało się z potrzebnej reformy.
Od dłuższego czasu Trybunał zmagał się ze zbyt dużą liczbą wniosków i zapytań, przez co czas na rozpatrzenie spraw na początku 1935 roku wynosił około 2–3 lat. Problemem była również liczba sędziów orzekających, których zwyczajnie brakowało, co widać po wydawanych obwieszczeniach o brakach kadrowych. Dodatkowo, praktycznie jedynym środkiem na nieprawidłowe decyzje, które NTA dzierżyło, było uchylenie ich, nakazanie uzupełnienia stanu faktycznego i wydania wskazówek, przez co zdarzało się Trybunałowi orzekać parokrotnie w tej samej kwestii. Natomiast samo Prezydium Rady Ministrów stwierdzało, że ten organ władzy sądowniczej jest jedynie ciężarem dla budżetu.