Gdy senat odmówił sankcji projektowi, król mógł przychylić się do zdania senatu lub ogłosić uchwałę izby poselskiej, pomimo braku sankcji senatu, ale mógł także odesłać projekt uchwały do izby poselskiej (gdyby nastąpiło naruszenie procedur formalnych). Król miał prawo rozwiązania izby i zarządzenie nowych wyborów, gdyby ta po odesłaniu projektu przez króla ponownie przekroczyła procedury formalne. O odrzuceniu projektu uchwały izba mogła decydować samodzielnie, natomiast o uchylenie uchwały izby decydował senat z królem. Posiedzenia izby poselskiej, ale nie komisji, były jawne.
Skład
W skład izby poselskiej wchodziły trzy kategorie reprezentantów – posłowie szlacheccy, deputowani od zgromadzeń gminnych i członkowie Rady Stanu. Łączna liczba posłów szlacheckich wynosiła 60 (w 1810 r. została powiększona do 100), deputowanych 40 (w 1810 r. liczba, również powiększona do 66), a liczba członków Rady Stanu nie mogła przekroczyć 13. Posłowie byli wybierani na sejmikach (co odróżniało Konstytucję Księstwa Warszawskiego od innych konstytucji napoleońskich w których obowiązywała tzw. nominacja posłów).