Duży konwój inwazyjny Siódmej Floty z Leyte na Mindoro znalazł się pod silnym atakiem pilotów kamikaze, ale nie mogli oni opóźnić amerykańskiej inwazji na Mindoro. Wyspa było tylko w niewielkim stopniu obsadzona przez japońską armię, a większość z jej sił była związana walką przez filipińskich partyzantów, więc Mindoro zostało opanowane stosunkowo szybko. Inżynierowie armii amerykańskiej rozpoczęli szybką budowę dużej bazy lotniczej w San Fabian. Poza tym, że znajduje się blisko Luzonu, Mindoro ma jeszcze jedną zaletę: dobrą pogoda do latania prawie cały czas, ponieważ jest to ta część Filipin, która jest stosunkowo sucha, w przeciwieństwie do Leyte, przyjmujące ulewne deszcze przez większość roku, nie tylko powodując złą pogodę dla latania, ale także bardzo błotnisty teren, w którym trudno budować lotniska.

San Fabian był także miejscem kolejnego przełomu: pierwszego pojawienia się podczas wojny na Pacyfiku eskadr USAAF latających na szybkich myśliwcach dalekiego zasięgu P-51B Mustang, znacznie przewyższających swymi osiągami wszystkie maszyny, jakie posiadało lotnisko japońskiej armii i marynarki.

Zajęcie Mindoro było wielkim zwycięstwem 6 Armii i USAAF, a także stanowiło główną bazę wypadową dla następnego ruchu 6 Armii MacArthura: inwazji na Luzon, szczególnie w Zatoce Lingayen na zachodnim wybrzeżu tej wyspy.

Luzon