Od 1897 działał w Stowarzyszeniu Wspomagania Produkcji Przemysłowej (od 1906 Związek Fabrykantów i Przemysłowców Petersburskich) – do 1912 był prezesem tej organizacji. Zajmował się wspieraniem robotniczych organizacji samopomocowych oraz służby zdrowia i szkół dla dzieci z rodzin robotniczych.

W trakcie rewolucji 1905 roku zaangażował się w politykę. Współorganizował wówczas konserwatywno-liberalną partię Związek 17 Października oraz Partię Postępowo-Ekonomiczną. W 1906 wszedł do Rady Rosyjskiego Związku Wzajemnych Ubezpieczeń w Moskwie, jak również współzakładał Radę Zjazdów Przemysłu i Handlu. Został też członkiem Dumy Miejskiej i Rady Państwa jako przedstawiciel kręgów przemysłowych. Odbył wówczas podróż na Kaukaz i nad Morze Kaspijskie (1907). W 1909 podróżował po Dalekim Wschodzie z uwagi na fascynację tym rejonem świata.

Po wybuchu I wojny światowej wszedł w skład Centralnego Komitetu Obywatelskiego (1915). Niósł tam pomoc polskim jeńcom i osobom wygnanym ze swoich domów. Jako członek Rady Państwa (razem z Władysławem Żukowskim) pozostawał w składzie komisji ds. rozpatrywania spraw ekonomicznych Królestwa Polskiego przed ich wniesieniem do Rady Ministrów. Udzielał się w sprawach opieki nad dziećmi oraz zaprowiantowania kraju.