Kazimierz Kręcki (ur. 27 lutego 1817 w Raciążu koło Tucholi, zm. 13 lutego 1856 w Starogrodzie) – polski ksiądz rzymskokatolicki, działacz społeczny, jeden z założycieli Ligi Polskiej.
Życiorys thumb|240px|zdjęcie z nagrobka Kazimierza Kręckiego na cmentarzu w Starogrodzie Urodził się w rodzinie Mateusza i Józefiny z domu Grabowicz. W wieku 14 lat rozpoczął kształcenie w Królewskim Katolickim Gimnazjum w Chojnicach, gdzie zdał maturę w 1840. W czasie nauki należał do tajnej polskiej organizacji uczniowskiej. Następnie podjął studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Wyświęcony na kapłana 14 kwietnia 1844, został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikariusz w Świeciu nad Wisłą. W 1845 uzyskał nominację na proboszcza w Starogrodzie koło Chełmna. W parafii i najbliższych okolicach prowadził akcję oświatową wśród wiernych. W 1848 stał się jednym z założycieli Ligi Polskiej. Popierał działalność założonego w Chełmnie Towarzystwa Pomocy Naukowej. 28 lipca 1848 wraz z innymi duchownymi wystosował petycję do pruskich władz oświatowych w Berlinie w sprawie zwiększenia liczby godzin nauczania języka polskiego w szkolnictwie elementarnym i gimnazjalnym. W 1849 objął redakcję czasopisma Katolik Diecezji Chełmińskiej, w którym zachęcał do pielęgnowania kultury polskiej i regionalnej oraz polskiej mowy.