Antoni Kozłowicz (ur. 22 grudnia 1885 w Pleszewie, zm. 12 sierpnia 1940 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy, żołnierz armii niemieckiej, kapitan administracji Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, powstania wielkopolskiego, wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Ludwika i Franciszki z domu Bilińska. Uczył się w szkole realnej w Kaliszu i Ostrowie. Od 1905 członek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W przededniu wybuchu I wojny światowej zmobilizowany do armii niemieckiej. Awansował do stopnia sierżanta. W 1917 w wyniku odniesienia ciężkich obrażeń prawej ręki zdemobilizowany. Po powrocie do Wielkopolski zorganizował kompanię pleszewską, na której czele wyruszył na pomoc powstańcom do Poznania. Walczył pod Parzynowem, Zdunami, Miejską Górką i Rawiczem. 1 stycznia 1919 brał udział w zdobyciu stacji kolejowej w Krotoszynie przy wsparciu pociągu pancernego „Poznańczyk”. Za walki pod Parzynowem i Rawiczem, gdzie wraz z kompanią zdobył 3 ciężkie karabiny maszynowe, został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy. W trakcie walk podczas powstania wielkopolskiego został ponownie ciężko ranny. 7 lutego 1919 został mianowany podporucznikiem.