Zgromadzenie gminne – zgromadzenia w Księstwie Warszawskim, na których wybierano część członków izby poselskiej. Zostały one wprowadzone na podstawie Konstytucji Księstwa Warszawskiego wydanej w 1807 roku przez Napoleona Bonaparte.
Obrady
Zgromadzenie gminne było zwoływane przez króla, który ustalał czas, miejsce i temat, który ma zostać omówiony na spotkaniu. Wymagane było, aby zgromadzenia gminne nie odbywały się jednocześnie w jednym powiecie (zasada ta nie dotyczyła jedynie zgromadzenia miasta Warszawy). W zgromadzeniach mogli brać udział właściciele ziemscy niebędący szlachcicami, kupcy, rzemieślnicy, plebanie i wikariusze, artyści oraz zasłużeni wojskowi. Wymagane było od nich posiadanie praw politycznych. Każdy głosujący musiał mieć ukończone 21 lat. Listy uczestników były ostatecznie ustalane przez senat. Wymagano, aby na każde zgromadzenie przypadało przynajmniej 600 obywateli posiadających prawo do głosowania. Kandydaci musieli mieć ukończone 24 lata, posiadać umiejętność czytania i pisania. Kompetencje Zgromadzenia gminne nie zajmowały się innymi problemami, niż wybór deputowanych (obok posłów szlacheckich wchodzili oni w skład izby poselskiej) w liczbie 40 (po przyłączeniu Galicji Zachodniej ich liczba wzrosła do 66).