Prace badawcze prowadzono także w Ameryce. W latach 1939 i 1940 naukowcy z Politechniki Kalifornijskiej z Chesterem Spockiem na czele natrafili w środkowokalifornijskim hrabstwie Fresno na 2 okazy szkieletów dinozaurów kaczodziobych. Oznakowano je jako LACM/CIT 2760 i 2852. Zostały znalezione pośród skał Panoche Hills budujących formację Moreno. W rozmowie prywatnej ze wspomnianym Spockiem Drescher sugerował, że mogą należeć do Saurolophus osborni.
W 1973 Morris opisał 3 niekompletne hadrozaurze szkielety z kalifornijskiej formacji Moreno jako podobne do zaurolofich, aczkolwiek nie przypisał ich dokładniej. W 2010 Bell i Evans zaprezentowali odmienny pogląd na jedną z czaszek, oznaczoną LACM/CIT 2852, wskazując na brak istotnych różnic w stosunku do czaszki edmontozaura. Autorzy widzieli w niej reprezentanta grupy siostrzanej kladu edmontozaur + anatotytan, jednak z uwagi na niezadowalający stan znaleziska pozostali przy uznaniu go za bliżej nieokreślonego przedstawiciela Hadrosaurinae. Zwrócili również uwagę na istotne implikacje wynikające z ich zdaniem błędnej klasyfikacji Morrisa, rozciągające zasięg geograficzny zaurolofa daleko na południe. W 2013 Prieto-Márquez i Wagner podważyli pogląd Bella i Evansa, przyznając raczej rację Morrisowi. W rezultacie opisali nowy gatunek S.