Kość czołowa, leżąca do przodu od okna nadskroniowego, o rozległej powierzchni zewnętrznej, o 80% dłuższej, niż szerszej, tworzyła sklepienie, przynajmniej u osobników młodocianych, spotykanej raczej u Lambeosaurinae. Autorzy opisu gatunku, wskazując na niej półksiężycowatą, strzałkową uniesioną strukturę rozciągającą się ku tyłowi, zauważają, że odpowiada ona leżącym pod kością nosową wyrostkom u Saurolophus osborni i S. angustirostris. Stwierdzają, że podstawa grzebienia u nowego gatunku była słabiej rozwinięta niż u dwóch wymienionych gatunków zaurolofa. Tak więc lepiej rozwinięte wyrostki tylno-grzbietowe i sam grzebień mogły być apomorfiami tych dwóch gatunków, odróżniającymi je od A. morrisi. Jednakże późniejsze badania wskazały na pokaźny grzebień na nosie również u Augustynolophus, zakończony sięgającą daleko ponad sklepienie czaszki trójkątną płytą, ze skierowanym dziobowo guzem kostnym.
Z kości zaoczodołowej zachowała się tylko część grzbietowa, trójkątnego kształtu. Nie zachował się choćby wyrostek przedczołowy. Poznano natomiast wyrostek jarzmowy, zdobiony poprzecznymi i skośnymi grzbietami, zakończony łyżkowato. Łagodny kąt pomiędzy tym wyrostkiem a wyrostkiem łuskowym ograniczał nierówną kością okno podskroniowe.