Aleksander Broda (ur. 17 lipca 1899 w Wąsowie, zm. 5 września 1939 w okolicach Krośniewic) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Józefa – rolnika, i Aleksandry z Kandulskich. Absolwent szkoły ludowej. W czasie I wojny światowej, 18 lipca 1917 został wcielony do armii niemieckiej. W grudniu 1918 wstąpił do oddziałów powstańczych i walczył w powstaniu wielkopolskim. W 1919 został żołnierzem 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Tam awansowany na stopień kaprala. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 2 pułku strzelców wielkopolskich. 19 lipca 1920 – w dniu poprzedzającym bitwę pod Słonimiem, dostał się do niewoli, skąd zbiegł 15 grudnia tego roku i powrócił do jednostki. Za udział w walkach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari”.

Po zakończeniu działań wojennych, został awansowany do stopnia tytularnego sierżanta. Od 1935, zwolniony z wojska, prowadził w Krotoszynie restaurację.

Po wybuchu II wojny światowej, w czasie kampanii wrześniowej walczył w szeregach 56 pułku piechoty. Zginął wskutek bombardowania przy szosie Kutno-Kłodawa. Pochowany został prawdopodobnie na cmentarzu w Krośniewicach.