wyraźnej obrazy prawa cywilnego; naruszenia istotnych form postępowania sądowego; przekroczenia oraz ograniczenia władzy przez sąd; wydania wyroku w pierwszej instancji, w przypadku gdy sąd upoważniony był do wydania orzeczenia ostatecznego; wydania wyroku przez sąd niewłaściwy w danej sprawie; wydania dwóch sprzecznych wyroków ostatecznych na podstawie tych samych dowodów między tymi samymi stronami przez różne sądy.
Przy składaniu skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższej Instancji obowiązywała sformalizowana procedura, która została określona w dekretach z 1810 z późniejszymi zmianami. Skarga przedkładana była pisarzowi (wymagany był podpis mecenasa mianowanego przez króla). Po przyjęciu przekazywana była do prezesa sądu kasacyjnego, który wyznaczał referenta. Po zbadaniu podstaw kasacyjnych referent sporządzał raport. Następnie skarga przedstawiana była sądowi kasacyjnemu w pełnym składzie, miał on decydować o przyjęciu lub też odrzuceniu, co było ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.