Bazując na rzeczonych cechach, uznanych za autapomorfie, naukowcy zdecydowali się przenieść gatunek do odrębnego rodzaju, ustanawiając dlań nową nazwę rodzajową Augustynolophus. Źródłosłów wywodzi się od Gretchen Augustyn, która wraz z rodziną wsparła badania, do którego dodano końcówkę -lophus. Prieto-Márquez i inni odnieśli się tutaj do bliskich krewnych nowego rodzaju, których nazwy także kończą się tak samo.
thumb|left|Rekonstrukcja Augustynolophus, porównanie wielkości z człowiekiem To właśnie przy okazji opisu nowego rodzaju Augustynolophus opisano formalnie nowe plemię. Prieto-Márquez et al. zaliczyli doń prócz nowego rodzaju zaurolofa i prozaurolofa. Rodzaje te łączą takie między innymi cechy, jak szeroka kość przedszczękowa o łukowatym obrysie w bocznej okolicy dziobowej czy też płasko, gwałtownie opadająca powierzchnia baterii zębowej. Zwierzęta te miały na głowie grzebień kostny, wydrążony. W miarę upływu ewolucji rósł on w kierunku tylno-grzbietowym. Być może zwiększał on powierzchnię czaszki, służąc termoregulacji. Inny pogląd upatruje w tych strukturach roli społecznej. Wymienia się kilka potencjalnych sposobów, za pomocą których na przykład prozaurolof komunikował się z innymi przedstawicielami swej grupy. Prócz kostnego grzebienia zdobiącego głowę występować mogły też uchyłki nosowe.