W Brukseli pisała dla „Kuriera Warszawskiego” (1910–1913), podpisując się „N. Miłkowska”. Opisywała wystawy i życie artystyczne dla „Sfinksa” oraz dla dodatku literackiego „Nowej Gazety”, pisząc m.in. obszerny tekst o Émilu Verhaerenie (1910). Z kolei dla czasopisma „Wszechświat” pisała na tematy przyrodnicze. Jej artykuły ukazały się także w „Z daleka i z bliska”, „Bluszczu” i „Gazecie Robotniczej”. Pojawiła się również – pod nazwiskiem Tyhańska – w powieści Proch (1913) Juliusza Kaden-Bandrowskiego. mały|Afisz reklamujący odczyt Samotyhowej w maju 1933 Na początku 1914 powróciła do Warszawy, gdzie prowadziła serię odczytów o miastach belgijskich oraz opublikowała artykuły o Hieronimie Boschu i dzwonach w Mechelen. W tym samym roku rozpoczęła pracę sekretarki na Wyższych Kursach Pedagogicznych Jana Miłkowskiego, a od 1916 zaczęła prowadzić tam seminarium z historii sztuki, którego była kierowniczką w latach 1917–1922. W 1916 współzałożyła Kursy dla Dorosłych m.st. Warszawy, w ramach których, przez dziesięć lat, prowadziła odczyty. W latach 1918–1932 uczyła także przyrody: najpierw na Państwowym Seminarium dla Ochroniarek w Warszawie, później w prywatnych gimnazjach.