Autobiografikcja – gatunek literacki, który łączy autobiografię z fikcją; fabularyzuje doświadczenia autobiograficzne, często zmieniając je, przypisując je postaciom fikcyjnym lub zmieniając je w inne doświadczenia. Koncepcja autobiografikcji została wynaleziona przez Stephena Reynoldsa w 1906 r., a następnie zbadana i opisana dogłębnie przez Maxa Saundersa w 2010 r.
Definicja Reynoldsa Według Reynoldsa autobiografikcja to połączenie autobiografii, fikcji i eseju. Aby dzieło można było uznać za autobiografikcję, musi ono być „zapisem prawdziwych doświadczeń duchowych opartych na wiarygodnej, ale mniej lub bardziej fikcyjnej narracji autobiograficznej”. Rozumienie przez Reynoldsa doświadczenia duchowego jest podobne do „epifanii” Jamesa Joyce'a i „chwil bycia” Virginii Woolf, ponieważ zdarzenie wyzwalające nie musi być niezwykłe ani rzadkie, ale musi bardzo wpłynąć na osobę i dotknąć jej duszy. Reynolds powiedział również, że autobiografikcja powstaje, gdy ani formalna autobiografia, ani fikcja, ani esej nie mogą być użyte do przekazania uczuć i emocji autora w sposób zgodny z prawdą i satysfakcjonujący oraz że często jest publikowana anonimowo lub przynajmniej „z pewnym stopniem anonimowości”.