Pnączarek wielkouchy (Ototylomys phyllotis) – gatunek gryzonia z podrodziny gałęziaków (Tylomyinae) w rodzinie chomikowatych (Cricetidae). Po raz pierwszy został opisany naukowo przez Harolda Anthony’ego w 1932. Typowa lokalizacja Tunkás, stan Jukatan, Meksyk. Pnączarek wielkouchy zamieszkuje tereny we wschodnim Meksyku (Półwysep Jukatan), w południowo-wschodnim Meksyku (południowe części stanów Tabasco i Chiapas), w Belize, w Hondurasie, Salwadorze, Nikaragui, północno-zachodniej Kostaryce, a także we wschodniej i centralnej części Gwatemali (Coban, Chimoxin, Finca Chamii i Alta Verapaz). Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymienia Ototylomys phyllotis w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych jako gatunek najmniejszej troski (LC – least concern).
Systematyka Naukowcy wyróżniają trzy podgatunki pnączarka wielkouchego: O. p. phyllotis Merriam, 1901 – lokalizacja: wschodni Meksyk (Półwysep Jukatan), Belize, wschodnia część Gwatemala, Honduras, Salwador i Nikaragua. O. p. australis Osgood, 1931 – lokalizacja: północno-zachodnia Kostaryka. O. p. connectens Sanborn, 1935 – lokalizacja: południowo-wschodni Meksyk (południowe części stanów Tabasco i Chiapas) oraz centralna Gwatemala (Coban, Chimoxin, Finca Chamii i Alta Verapaz).