Władysław Filipiak (ur. 7 marca 1898 w Szamotułach, zm. 23 kwietnia 1925 w Poznaniu) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 7 marca 1898 w Szamotułach, w rodzinie Józefa i Marii z Lempiczów. 1 lipca 1916 roku został powołany do służby w armii Cesarstwa Niemieckiego. W 1917 roku został skierowany na kurs podstawowego pilotażu do Berlina, Poznania, a następnie do Münchberg. Szkolenie lotnicze ukończył 1 sierpnia 1918 roku.
7 stycznia 1919 roku zgłosił się do służby w Wojsku Polskim, otrzymał przydział służbowy do Stacji Lotniczej w Ławicy. Tu, 20 lutego 1919 roku, został przydzielony do 2. eskadry wielkopolskiej. W kwietniu 1919 roku wraz ze swoją jednostką wyruszył na front południowy, następnie brał udział w działaniach bojowych na froncie północnym. Od 28 lipca 1919 roku walczył na froncie białoruskim. Podczas lotu bojowego 6 sierpnia 1919 roku, wspólnie z sierżantem Tadeuszem Kostro, zaatakował radziecki pociąg pancerny. Ostatnią posiadaną bombą zniszczyli tory i doprowadzili do unieruchomienia pociągu. Ich samolot Halberstadt C.V został podczas ataku uszkodzony, pilot lądował na terenie zajętym przez nieprzyjaciela. Załoga dostała się do niewoli, z której po kilku dniach udało im się zbiec.