Privilegium de non tolerandis Christianis (łac. przywilej nieakceptowania chrześcijan) – przywilej nadawany przez władców Rzeczypospolitej Obojga Narodów dzielnicom żydowskim, wyłącznie w miastach królewskich. Zakazywał on chrześcijanom osiedlania się, nabywania gruntów, zamieszkiwania oraz prowadzenia działalności ekonomicznej na terenie kahałów żydowskich. Przeciwieństwo nadawanego znaczenie częściej przywileju Privilegium de non tolerandis Judaeis (łac. przywilej nieakceptowania Żydów).
Przywilej tego rodzaju nadany został kilku kahałom (czy też dzielnicom żydowskim) na ziemiach Królestwa Polskiego oraz wszystkim gminom żydowskim na terenie zajmowanym przez Wielkie Księstwo Litewskie. Nadanie takiego aktu motywowane było przede wszystkim kontrreakcją na przywileje de non tolerandis Judaeis oraz wyrażaną zarówno przez Żydów, jak i chrześcijan wolą zachowania wyznaniowej jednolitości jednostek terytorialnych. Co więcej, dla wielu żydowskich przedsiębiorców czy rzemieślników ograniczenie osiedlania się chrześcijan było ułatwieniem w prowadzeniu ich działalności, nabyciu nowych nieruchomości oraz ograniczało konkurencję rynkową, co generowało wymierne profity dla obu stron w odseparowanych dzielnicach.