Przyjmuje się, że populacja Egiptu powoli rosła aż do wybuchu zarazy Antoninów w 166–167 i według różnych szacunków u swego szczytu liczyła 4,75, 5 lub nawet 7 mln mieszkańców. Ludność Egiptu była podzielona na zhierarchizowane grupy, posiadające różne prawa i obowiązki. Rzymianie, Grecy i Egipcjanie stanowili wyraźnie oddzielone grupy i przejście pomiędzy nimi było praktycznie niemożliwe bez zgody cesarza. Na Rzymian składała się nieliczna grupa wyższych i średnich urzędników, w większości przybyłych z zewnątrz, Greków mających rzymskie obywatelstwo oraz żołnierzy i weteranów. Rzymianie byli zwolnieni z podatku pogłównego i liturgii. Do Greków zaliczano jedynie obywateli Aleksandrii i dwóch innych greckich polis – Naukratis i Ptolemais. Grecy płacili niższe niż Egipcjanie podatki i mogli wstępować do rzymskich legionów na równi z obywatelami rzymskimi. Najliczniejsi Egipcjanie stanowili tę grupę ludności, na której spoczywały wszelkie możliwe ciężary (z wyjątkiem posiadających specjalny status kapłanów), w szczególności zaś obowiązek pracy na roli. Egipscy wieśniacy byli przypisani do ziemi, tzn. nie mogli opuścić swojej miejscowości bez zezwolenia władz.