Rękojemstwo (daw. zagwarantowanie czegoś, synonimy: poręczenie, rękojmia) – w najdawniejszym prawie polskim było rodzajem zastawu osobistego, w którym rękojemca, zobowiązując się wobec wierzyciela, uwalniał dłużnika od odpowiedzialności. Wygaśnięcie rękojmi następowało w dwóch przypadkach: spłaceniu długu przez rękojemcę lub samego dłużnika.

Stosunek rękojemcy do wierzyciela Formą pierwotną, wobec której wykształciła się rękojmia, była jej wyłączna i bezwzględna odpowiedzialność. Oznaczało to, że dłużnik dawał wierzycielowi rękojmię jako przedmiot, na który ten mógł dochodzić swoich praw – jednocześnie dając ją, dłużnik, spełniał swoje zobowiązanie. Warto nadmienić, że w tamtych czasach rękojemstwo (rękojmię) stawiano na równi z zapłatą długu.

W tym „układzie”, pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem stawał rękojmia (rękojemca), który zastępował zupełnie tego pierwszego. Jednak w wyniku tego, z jednego stosunku pomiędzy dłużnikiem i wierzycielem rodziły się dwa:

Stosunek rękojemcy do wierzyciela. Stosunek dłużnika do rękojemcy.