Krótka historia rękojemstwa (rękojmi) w Polsce Według jednego z ekstrawagantów Kazimierza Wielkiego, rękojemca wchodził w posiadanie przedmiotów majątkowych dłużnika, które następnie przekazywał wierzycielowi. Te i inne zjawiska doprowadziły do powstania w XVI w. poręczenia jako zobowiązania gwarancyjnego (subsydiarnego), które realizowane było dopiero wówczas, gdy dłużnik główny nie wykonał zobowiązania („Historia Państwa i Prawa Polskiego”, Tom I, W. Uruszczak). Warto wspomnieć, że w XVI wieku na Mazowszu, doszło do wykształcenia się, tzw. rękojemstwa kmieci. Było to poręczenie udzielane przez właściciela wsi, która przyjmowała chłopa, na rzecz właściciela osady, z której chłop zamierzał odejść bez pełnego zadośćuczynienia wartości wychodu. W tym wypadku rękojemca zobowiązywał się dopilnować, aby nowy osadnik wywiązał się ze wszystkich swoich zobowiązań wobec poprzedniego pana.

Przypisy

Bibliografia Wacław Uruszczak, Historia Państwa i Prawa Polskiego – tom I. Wydawnictwo: Wolter Kluwer Polska. Dądrowski Przemysław, Rękojemstwo w prawie polskiem średniowiecznem, Wydawca: nakł. Towarzystwa dla Pobierania Nauki Polskiej, rok wydania 1904, strony: 1-37. Anna Suchemi-Grabowska, Zapomniany przywilej o rękojemstwie kmiecym.

Kategoria:Prawo zobowiązań