Na roskim cmentarzu grzebalnym pierwotnie znajdowała się drewniana, kryta gontami kaplica, wystawiona prawdopodobnie po 1796 r., użytkowana również przez unitów. Dwukrotnie, w latach 1877 i 1891 Jadwiga Branicka, siostra właściciela majątku Stefana Potockiego, przekazywała fundusze na jej remont, jednak kaplica nadal popadała w ruinę, a w 1894 już nie istniała. Pod koniec XIX wieku przepełniony mogiłami cmentarz nie był już użytkowany.
Ks. Bronisław Sarosiek, proboszcz roski (1897-1905), uporządkował cmentarz i zapewne powiększył jego teren. W latach 1901–1903 w zachodniej części nekropolii z fundacji ordynata roskiego hrabiego Stefana Potockiego została wystawiona nowa, murowana kaplica. Miała być rodzinnym mauzoleum, z obszerną kryptą przeznaczoną na miejsce spoczynku kolejnych właścicieli majątku i dalszej rodziny.
Prace budowlane rozpoczęto w październiku 1901 r., prowadził je majster Teofil Łuba. Do budowy kaplicy użyto cegieł wypalanych w miejscowej cegielni (na niektórych do dzisiaj widoczne są stemple „Roś”), a elementy kamienne zamówiono w warszawskim zakładzie kamieniarskim Pawła Pileckiego. Posadzkę we wnętrzu i w krypcie ułożył Kajetan Patrizio, przy pracach wykończeniowych brał również udział majster malarski Julian Floryanowicz.
Kaplica została poświęcona w 1904 r. przez ks.