Ruch niepodległościowy przybrał duże rozmiary w tym rejonie. Dwóch księży lojalnych wobec Miguela Hidalgo zorganizowało armię liczącą ponad 6 tys. ludzi. Dodatkowe niepokoje w tym regionie zostały wywołane przez Indian. Ostatecznie Hiszpanie zostali pokonani, ale samo Hidalgo tak samo zresztą jak pozostałe rejony kraju cechowało się dużą niestabilnością po odzyskaniu niezależności politycznej przez Meksyk w 1821 r. W czasie wojny amerykańsko-meksykańskiej (1846–1848) region był okupowany przez armię amerykańską. W 1869 r. terytorium Hidalgo wydzielone zostało z pn. części stanu Mexico, uzyskało status stanu i stało się pełnoprawnym członkiem federacji.

W czasie dyktatorskich rządów Porfiria Diaza sytuacja w stanie uległa poprawie. Doszło wtedy wreszcie do pewnego uspokojenia sytuacji społecznej i politycznej. Rolnictwo i górnictwo pozostawały najważniejszą częścią gospodarki regionu. Kiedy w 1908 r. przeciwko Diazowi wystąpił lider opozycji Francisco Madero, poparcia udzielili mu przedstawiciele stanu. Kiedy Diaz zdecydował się kandydować w wyborach prezydenckich w 1910 r. Hidalgo stanęło po stronie sił rewolucyjnych Madera, które zbuntowały się przeciwko machinacjom wyborczym Diaza. Madero okupował wówczas stolicę stanu w Pachuca. Przez następne kilka lat toczyły się tu walki pomiędzy walczącymi o władzę stronnictwami.