Obie drużyny zdobyły jeszcze potem po jednym przyłożeniu (dla Anglii zdobył je Reg Birkett, a dla Szkocji Cross), ale żaden z kopów na bramkę nie był skuteczny i zwycięstwo odnieśli Szkoci.
Po meczu Almond przyznał, że nie mógł być pewien, czy do decydującego przyłożenia faktycznie doszło – w erze 20-osobowych składów, gdy piłka była w nogach młyna było to niezwykle trudno dostrzec. Jak jednak pisał po latach, jeśli sędzia ma wątpliwości, może podjąć decyzję niekorzystną dla tej drużyny, która robi większy hałas, ponieważ prawdopodobnie to ona jest w błędzie.
Obserwatorzy uważali, że Szkoci byli lepiej przygotowani do spotkania, szybsi, a drużyna bardziej zgrana od angielskiej. Szkocki młyn był cięższy od angielskiego, a gracze gospodarzy mieli większe umiejętności w prowadzeniu piłki po ziemi. Anglicy narzekali też na węższe boisko od tych, do których byli przyzwyczajeni (miało 55 jardów szerokości, podczas gdy w Anglii rozgrywano mecze na boiskach 70-jardowych).