Kierowana przez niego budowa ukończyła prace po 17 dniach, co werdyktem komisji po sprawdzeniu jakości wykonania robót, dało zwycięstwo w konkursie.
W międzyczasie wezwany został na przesłuchanie do Informacji Wojskowej, gdzie odmówił współpracy i przyjęcia stopnia oficerskiego. Ze względu na szykanowania i prowokacje na budowie ze strony UB i informacji Wojskowej, zrezygnował z pracy w „BOR” i w 1952 roku podjął pracę na stanowisku Dyrektora Zarządu Budowlanego Odbudowy Starego i Nowego Miasta, gdzie zarządzał grupą około 1000 osób. W tym samym roku został aresztowany i przez 10 miesięcy był więziony w nieludzkich warunkach w podziemiach Pałacu Mostowskich w Warszawie. Następnie ciężko chory trafił do więzienia na ulicy Gęsiej. W procesie pokazowym, na skutek fałszywych oskarżeń został skazany na karę 2 lat więzienia. Następnie trafił do Obozu Pracy w „Gęsiówce”, gdzie dostał stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru przy produkcji żelbetowych elementów do budowy Pałacu Kultury.
Po odzyskaniu wolności w 1953 r. był jeszcze przez wiele lat dyskryminowany i pozbawiony praw obywatelskich za przynależność do ZWZ i AK, przez co nie mógł znaleźć nigdzie na dłużej pracy. Dopiero pod koniec lat 60.