Jan Darnowski (ur. 16 stycznia 1879 w Gogolinku, zm. 9 listopada 1920 w Warszawie) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari, pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.

Życiorys Urodził się w Gogolinku, w rodzinie rolników – Jana i Anny z Talaskich. Absolwent 4-klasowej szkoły powszechnej w Gogolince, szkoły w Paradyżu oraz seminarium nauczycielskiego. Po odbyciu czynnej służby wojskowej w armii niemieckiej pracował jako nauczyciel. Podczas I wojny światowej, 16 sierpnia 1914 ponownie wcielony do armii niemieckiej. W 1917 przeszedł przeszkolenie oficerskie w Biedrusku, skąd jako podporucznika wyruszył na front francuski. W 1918 wstąpił do oddziałów powstańczych i walczył na północnym odcinku frontu wielkopolskiego. Na czele kompanii, a potem II batalionu 4 pułku Strzelców Wielkopolskich, wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 14 września 1920 w trakcie akcji pułku na tyły 170 BP bolszewickiej, baony niespodziewanie natknęły się na silny opór nieprzyjaciela. Brawurowe natarcie baonu por. Darnowskiego po pięciogodzinnej walce przyniosło rozbicie oddziałów 165 BP bolszewickiej, która straciła ok. 600 zabitych i 300 rannych. W boju Darnowski odniósł śmiertelną ranę i zmarł w szpitalu w Warszawie.