System miał składać się z sześciolufowego karabinu maszynowego opracowywanego w Instytucie Badawczym numer 61 (NII-61) oraz radiolokatora wykrywającego i śledzącego nadlatujące pociski. Całość miała ważyć nie więcej 500 kg, pracować w trybie automatycznym i być przeznaczona do obrony czołgów T-54, T-55 i T-10. Efektorową cześć miano montować na obrotnicy na włazie ładowniczego czołgu. Do realizacji projektu nie doszło. Wstępne plany projektowe nad karabinem zarzucono a prac nad systemem radiolokatora nawet nie podjęto.
Bibliografia Tomasz Szulc, Radzieckie i rosyjskie systemy aktywnej ochrony czołgów, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 11 (2014), s. 10–22, ISSN 1230-1655.
Kategoria:Systemy aktywnej obrony