Jean-Georges Noverre (1727-1810) wymagał od nich „szlachetnej figury, pięknego oblicza, dumnej postaci i majestatycznego wyglądu” i uważał, że w dużym stopniu muszą to być cechy wrodzone. „Nikt się nie wyróżni – pisał, jeśli nie jest prawdziwie faworyzowany przez naturę, obdarzony wszelkimi zaletami i wszelkimi talentami, których nie da mu nauka i nie nabędzie poprzez nawyk, ale które podniesie do najwyższego stopnia doskonałości”.
Carlo Blasis (1797-1878) dodawał: „Na próżno byłoby do poważnego lub bohaterskiego gatunku baletowego przeznaczać tancerza, jeśli nie jest on obdarzony pięknymi, symetrycznymi kształtami i okazałą postacią, istotnymi cechami tego rodzaju tańca. Jedynie ci, którzy są zbudowani jak posągi Apollina, doskonale nadają się do tańca poważnego”.
Na przestrzeni dziejów baletu i w różnych krajach nie było zbyt wielu tego typu tancerzy. Wzbudzali zachwyt w swoich czasach, ale niestety stosunkowo szybko przechodzili do historii – jak wszystkie dokonania artystów tej ulotnej czasowo sztuki, przemijającej wraz z młodym wiekiem i sprawnością fizyczną tancerzy. Ich blask przemijał więc szybko, przenosząc się do wspomnień i na karty historii, a oni sami często uczyli i kształtowali później następne pokolenia talentów.