Pojawiają się wciąż nowi.
W Polsce Również na polskiej scenie w ciągu ponad 250-letniej historii naszego baletu występowali czasem tego typu artyści, choć zdarzali się niezwykle rzadko. thumb|Vladimir Yaroshenko|alt=|lewo|400x400px
Jako pierwszy, w latach 1765–1767, związany był z królewskim zespołem baletowym w Warszawie młodociany Charles Le Picq, który powrócił znów do nas z występami – już jako "Apollo tańca" – jesienią 1785, stając się wówczas wzorcem do naśladowania dla utalentowanego polskiego tancerza Michała Rymińskiego.
W połowie 1767 gościł także w Warszawie przez kilka tygodni ówczesny "bóg tańca" Gaetano Vestris. Zrealizował on z naszym ówczesnym zespołem na scenie dawnej Operalni Saskiej słynny balet Jeana-Georgesa Noverre'a Medea i Jazon i kreował w nim rolę tytułową.
Z XIX wieku można by wymienić takich naszych artystów, jak: Mikołaj Grekowski, bracia-bliźniacy Aleksander i Antoni Tarnowscy, Ludwik Rządca, Stanisław Gillert i Michał Kulesza. Z nich zaś najwybitniejszym naszym "danseur noble" był bez wątpienia Aleksander Tarnowski.
W początkach XX wieku na scenach zagranicznych zasłynęli polscy tancerze klasyczni: Wacław Niżyński, Stanisław Idzikowski i Roman Jasiński.