Pauzaniasz pisał, że „Szesnaście Kobiet” było politycznie zaangażowanych – było to 16 najstarszych i najbardziej szlachetnych kobiet z 16 miast Elisu, które działały na rzecz pokoju między Pisą a Elisem w grupie powołanej na mocy porozumienia między Pisą a Elisem w ok. 580 roku p.n.e. „Szesnaście Kobiet” zajęło się później organizacją igrzysk herajskich i tkaniem peplosu dla Hery.

Według Pauzaniasza podczas igrzysk dziewczęta rywalizowały w jednej konkurencji – biegu na dystansie niepełnego stadionu (160,22 m) – 5/6 pełnej długości stadionu. Zawody organizowano dla trzech grup wiekowych, dla dziewczynek i dziewcząt w wieku od 6 do 18 lat.

Zwyciężczynie, podobnie jak zwycięzcy igrzysk olimpijskich, otrzymywały wieniec oliwny i część wołu ofiarowanego patronce igrzysk. Pauzaniasz pisze, że miały również prawo do wystawiania swojego „wizerunku” (ikones) w Altisie. Mogły być to zatem portrety lub posągi z plakietkami z ich imieniem. Wizerunki te były prezentowane w świątyni Hery – do dziś zachowały się nisze, w których je wystawiono.

Pauzaniasz podaje, że jedną z pierwszych zwyciężczyń była Chloris, córka Amfiona z Teb.