Tadeusz Dzik (ur. 1915 w Krakowie, zm. 2009 w Rumi) – polski adwokat, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Życiorys Tadeusz Dzik wychowywał się w Krakowie. Przyjaźnił się z żydowskim rodzeństwem Wahlów: Julianem, Polą (po mężu Szechner) oraz Maksymilianem. Z tym ostatnim uczęszczał do klasy w gimnazjum im. Jana Kochanowskiego w Krakowie. Obaj studiowali także na Uniwersytecie Jagiellońskim: Tadeusz prawo a Maksymilian chemię.
Podczas II wojny światowej Tadeusz Dzik pracował w Elektrowni Miejskiej, zajmując się spisywaniem liczników pomiarowych w domach. Po utworzeniu getta krakowskiego w marcu 1941 wystarał się o przydział do Podgórza, gdzie ulokowano dzielnicę żydowską. Wykorzystywał przepustkę firmową do wchodzenia na teren getta, by pomagać Wahlom – Leonowi z żoną i czwórce ich dzieci (poza wymienionymi Fryderyk). Podczas deportacji do obozu zagłady w Bełżcu wyprowadził ich z getta, a potem pomógł powrócić. Pomógł zorganizować dla Wahlów fałszywe kenkarty oraz wywieźć Polę z Krakowa – najpierw mieszkała w Woli Dębowieckiej, a następnie w Wieliczce. Dzika aresztowało gestapo z racji podejrzeń o pomoc Żydom. Został przesłuchany i pobity i, z braku dowodów, wypuszczony. Mimo to dalej udzielał pomocy.