Jan Szaniawski, ps. SzwedJózef Margules, Piechurzy kołobrzeskiej piątki: z dziejów 5 kołobrzeskiego pułku piechoty. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967, s. 204. (ur. 20 października 1903 w Nowym Dworze, zm. 27 maja 1985 w Warszawie) – pułkownik, uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Ludowej i ludowego Wojska Polskiego, członek Rady Naczelnej PPS, komendant wojewódzki MO w LublinieAleksander Kochański, Protokoły posiedzeń sekretariatu KC PPR: 1945–1946. Instytut Studiów Politycznych PAN 2001, s. 84..
Życiorys Był synem Franciszka i Kazimiery Bieńkowskich. Od 1930 działacz PPSMarian Marek Drozdowski, Mocarstwa wobec powstania: wybór dokumentów i materiałów. Bellona 1994, s. 368.. Należał do Milicji Ludowej RPPS, której część w 1944 weszła w skład Armii LudowejTomasz Strzembosz, Stalin a Powstanie Warszawskie. Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, 1994, s. 185.. Używał konspiracyjnego nazwiska Szaniawski. W czasie powstania warszawskiego był oficerem operacyjnym sztabu zgrupowania AL na Starym Mieście. Od 25 sierpnia 1944 p.o. dowódcy, dowódca zgrupowania AL na Żoliborzu, które współdziałało z oddziałami Armii KrajowejJózef Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, 1942–1945. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1963, s. 50.Wojskowy Przegląd Historyczny. Tom 4,Wydania 3–4.