Róża labradorska (Rosa blanda Aiton) – gatunek krzewu należący do rodziny różowatych. Zasięg obejmuje północno-wschodnią część Ameryki Północnej, na zachodzie po Terytoria Północno-Zachodnie i Saskatchewan w Kanadzie oraz Dakotę Północną i Kolorado w Stanach Zjednoczonych. Południowa granica zasięgu biegnie od Kolorado poprzez Missouri, Wirginię Zachodnią, po Nowy Jork i Connecticut. Do Europy został sprowadzony w 1773 i jako introdukowany rośnie w Europie Środkowej – w krajach bałtyckich, Polsce, Austrii i na Węgrzech.
W Polsce gatunek ten odnotowany został po raz pierwszy w uprawie w 1817 w ogrodzie Stanisława Wodzickiego w Niedźwiedziu pod Krakowem, kolejna introdukcja nastąpiła w drugiej połowie XX wieku. Współcześnie określany jest jako zadomowiony kenofit, wkraczający do zbiorowisk półnaturalnych.
Morfologia thumb|Pokrój krzewu thumb|Pąki kwiatowe i liście róży labradorskiej Pokrój Krzew rozłożysty, tworzący rozległe zarośla. Słabo rozgałęziające się pędy rosną prosto wzniesione lub łukowato przewisają osiągając wysokość do 1–2 m. Młode pędy są nagie i zielone, na starszych kora ma barwę pomarańczowoczerwoną.