Skład mineralogiczny Głównym minerałem budującym piaskowiec tumliński jest kwarc. Pobocznie występują również ziarna amfiboli (zazwyczaj bazaltowych, rzadko zwyczajnych), apatytu z wrostkami ilmenitu, cyrkonu, granatu (z pyłem grafitowym), magnetytu, skaleni, rutylu, turmalinu oraz zoizytu. Z rzadka występuje ponadto hipersten. Z skamieniałości można w nim znaleźć kości labiryntodontów oraz sporadycznie detrytus.
Spoiwo głównie krzemionkowe.
Historia Początek eksploatacji sięga czasów średniowiecza. Trwa ona nieprzerwanie do dziś.
Obecnie wydobycie prowadzi się w dwóch kamieniołomach: w Tumlinie-Podgrodzie, w gminie Miedziana Góra oraz w Siodłach, w gminie Zagnańsk. Nieczynne kamieniołomy znajdują się na górze Ciosowa, w Ciosowej oraz w Tumlinie-Wykieniu (oba stanowiska w gminie Miedziana Góra).
Cechy fizyczne Piaskowiec tumliński jest barwy czerwonej i czerwonobrunatnej.
Gęstość 2,64 g/cm³ Szczelność 0,897 g/cm³ Porowatość 10,23% Wytrzymałość na ściskanie 23,4–28,0 MPa Mrozoodporność całkowita
Podobny jest do pochodzącego z tego samego okresu, nieco młodszego piaskowca wąchockiego.
Zastosowanie Piaskowiec tumliński stosuje się w budownictwie oraz w drogownictwie.