Historia poznania Jaskinia jest znana od dawna i często odwiedzana. W literaturze po raz pierwszy wzmiankował ją A. Kirkor w 1876 roku. W 1881 roku jej namulisko wybrał Gotfryd Ossowski w trakcie badań archeologicznych. Sporządził opis i plan jaskini, oraz zaprezentował znalezione w niej wyroby z kości i skały wapiennej. Po burzliwej dyskusji w środowisku naukowym zostały one uznane za falsyfikaty. M.in. sprawę tych falsyfikatów opisuje W. Demetrykiewicz w 1930 r. i T. Reyman w 1933. W 1951 jaskinię ponownie opisał Kazimierz Kowalski, wykorzystując plan sporządzony przez G. Ossowskiego. W 1982 r. E. Sanocka-Wołoszynowa badała florę pajęczaków w jaskini. W listopadzie 1999 r. nowy plan i opis jaskini sporządzili A. Górny i M. Szelerewicz, plan opracował M. Szelerewicz.
Przypisy W. Demetrykiewicz, Nowe oświetlenie autentyczności badań mnikowskich II, Kraków: Sprawozdania z czynności i Pos. PAU, 1930, 35, 5: 21
K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951 Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wyd.